3 juniHet is inmiddels al weer een jaar geleden dat Carlo en ik op pad zijn geweest. Zelf ben ik nog nooit in noordelijke contereien geweest. Al snel komt het idee opzetten om een trip naar IJsland te plannen. Zo gezegd, zo gedaan. Na enige voorbereiding is het dan zover. Op 3 juni om kwart voor zes 's middags stijgen we op vanaf Schiphol. Carlo zijn cameratas is te groot en moet onder in het ruim. Pure paniek! Iets wat vaker terug gaat komen deze vakantie. Meestal wordt er met ruimbagage niet voorzichtig gedaan. Als alles maar heel blijft. De camera mag er gelukkig nog uitgehaald worden. Dat trekt een hoop aandacht van de medepassagiers. Verder verloopt de vlucht soepeltjes en rijden we rond half negen (IJslandse tijd -2 uur) met een heuse Hyundai i20 weg van het vliegveld in Reykjavik. De eerste noodstop laat niet lang op zich wachten. Goudplevieren in zomerkleed in de berm naast de weg. Even stoppen maar.

Mijn zus woont op de Veluwe. Zo vaak kom ik daar niet. Afgelopen zaterdag besluit ik haar eens op te zoeken. Aangekomen blijkt ze niet thuis. Dat wist ik van te voren wel, maar doe net of ik enorm baal. Ik vraag haar buurvrouw om de schuur te openen zodat ik een fiets kan pakken en niet helemaal voor niets kom. Heerlijk een ochtend fietsen door de bossen en heidevelden. Daar kijk ik echt naar uit. Er is genoeg te zien, maar ik stel drie doelsoorten op: kwartel, fluiter en grauwe klauewier. Is dat te hoog gegrepen? Eigenlijk wel, want de eerst genoemde soort is mega lastig om te fotograferen. Horen doe je ze des te beter.  In één veld met gerst hoor ik al op zo'n vier plekken kwartels roepen.  Op een smal paadje tussen twee velden in besluit ik mijn geluk te beproeven.  Door op te grond te liggen, hoop ik dat de kwartels mij niet zien. Zouden ze over gaan steken?

Twee weken geleden hoorde ik tijdens een vogelronde ineens een hoog piepend geluid. Dat kan van alles zijn natuurlijk.  Een piepende fietsrem die een beetje WD40 nodig heeft, of zat er een piep in mijn oren? Of zijn het jonge ransuilen? Dat laatste blijkt het geval.  Na wat speurwerk heb ik ze gevonden. Twee zijn er net uitgevlogen, de rest van het koppel zit nog op het nest. In de avonden daarna volg ik deze onhandige donsbollen op de voet. Een erg leuke bezigheid! Normaal zijn ransuilen vrij late broeders. Deze zijn kennelijk vroeg. Veel muizen dit jaar misschien? Al voor zonsondergang vliegen pa en ma ransuil druk heen en weer om hun schreeuwende kids te voorzien van voedsel. Meestal staan er nog half levende muizen op het menu. De jongen (in totaal 5) klauteren zo lenig als ze zijn zo hoog mogelijk in de boom om zo het meeste eten te krijgen. Echt vliegen kunnen ze niet. Het gebeurt met enige regelmaat dat ze mis springen en twee meter lager uitkomen dan op planning. Al doende leert men, zullen we maar zeggen!

De Krimpenerwaard bestaat voor een groot deel uit weiland. Puur groen gras. Afgelopen jaren is er echter geprobeerd wat meer variëteit aan te brengen in het land. Door natuurlijke oevers te creëren en het land af te plaggen. Daardoor hoopt men meer kruidenrijke graslanden te krijgen. Dat trekt insecten aan, die op hun beurt, weer vogels aan trekken en zorgen voor voldoende voedsel voor het jonge grut. Wanneer ik even een uurtje tijd heb fiets ik graag een rondje door de polders. Met mn camera om mijn nek natuurlijk:). In deze tijd van het jaar hebben veel weidevogels jongen. Dat betekent dat ze extra alert zijn en vaak op paaltjes van hekken 'de wacht' houden. Vliegt er bijvoorbeeld een kraai of reiger over, vliegt heel het peloton ouders op om deze uit de buurt van hun jongen te houden. Zo beschermen ze hun kroos.Hieronder een serie foto's van de afgelppen twee weken, gemaakt in de polders van de Krimpenerwaard.

Het voorjaar is volop aan. Bijna alle zomergasten zijn inmiddels weer terug. Het eerste wat de meeste vogels doen als ze terug zijn is zingen. De afgelopen weken heb ik het één en ander vast gelegd.

De trek van kraanvogels betekend voor mij het begin van het voorjaar. Daarom eind februari een dag naar limburg geweest om dir spektakel mee te maken. De voorspellingen waren uitermate goed. Op hoop van zegen die kant op gereden en met succes! in de ochtenduurtjes vermaakten we ons met waterspreeuwen, middelste bonte spechten en kortsnavelboomkruipers. Tegen het middaguur werden de eerste groepen al gezien boven Zuid-Limburg. Laten wij daar nou precies zijn. Die middag barste het getromperter in alle hevigheid los. In een middag tijd telden we wel 25.000 kraanvogels. Bizar! 

In Borssele zit een kerncentrale. Daar heb ik niet veel mee. Toch staat die plek nog op mijn bucketlist. Dat komt doordat er naast de centrale een waterafvoer zit. Daar stroomt een hoop zeewater doorheen en dat brengt ook de nodige vissen en garnalen met zich mee. De kleine zilverreigers in de omgeving leven van alles wat daar de pijp uit gaat. Letterlijk. Het is een kwestie van wachten tot er wat eetbaars meespoelt. Rondom de uitlaat hangt een behoorlijke walm van verteerde visresten. De omgeving is wit. Dit keer niet van de sneeuw, maar van reigerpoep. Reigers zijn aparte vogels. 's Nachts slapen ze allemaal in één boom, terwijl ze overdag elkaar het licht in de ogen niet gunnen. Wat een beetje eten allemaal wel niet kan doen met ze. Samen met maat Carlo een paar uurtjes gespendeerd om leuke beelden van deze normaliter schuwe soort te maken. Rondom de uitlaat zaten wel vijfentwintig kleine zillies. Voor we er erg in hebben zijn we duizend foto's verder. Op de terugweg maken we nog een stop bij de bekende flamingo's bij Battennoord. Er stonden er een kleine negentig. Een erg hoog aantal. Net toen we wilden vertrekken ging een gedeelte van de groep op de wieken. Dat zorgde voor leuke actieshots. Tot de volgende!

Het is al weer even geleden dat we zo'n mooi pak sneeuw gehad hebben.  We zijn inmiddels een week verder na de eerste sneeuwbui. Afgelopen zaterdag lag er nog steeds een klein laagje sneeuw. De bomen waren niet zo wit meer als aan het begin van de week, maar dat mag pret niet drukken. Alle reden om er nog eens op uit te gaan. Na een strijdplan te hebben gemaakt zet ik zaterdagochtend koers richting de Utrechtse Heuvelrug. De ijsvogel is in de eerste instantie niet thuis, dus ik besluit door te rijden naar een locatie voor goudvinken. Na wat rond gelopen te hebben in het parkje hoor ik het monotone toontje van de goudvink. Hebbes! Het mannetje komt naar beneden, terwijl twee vrouwtjes het van hogerop aankijken. Terug naar de ijsvogel dan. Nu met meer succes. De middag breng ik door in de fotohut van Johannes van Roekel. Het is er een komen en gaan van vogels. De middelste bonte specht is de kers op de taart!

Schaatsen tijdens kerst, sneeuw in de eerste week van het nieuwe jaar. Dat zijn weer ouderwetse winters! Beide weertypes hebben wel wat. Zowel het heerlijke zonnetje met tijdens koude vriesdagen als de sprookjesachtige bossen na een fikse sneeuwbui. Zoveel sneeuw als er in de achterliggende dagen is gevallen is al weer  heel wat jaar geleden. Alle reden dus om er weer eens op uit te trekken. Met sneeuw leer je ook de ´gewone´ soorten weer extra te waarderen. Alles is mooi in een besneeuwd landschap. Zelfs zwanen en ganzen zijn nu fotogeniek. Geniet van een flinke reeks aan foto´s van de afgelopen paar dagen. De landschapfoto´s zijn met mijn telefoon gemaakt. 

Een aantal weken geleden kreeg ik via Instagram de vraag van iemand uit Koeweit of ik in de mogelijkheid zou zijn om een paar dagen te gidsen in Nederland. Dat wil zeggen wat mooie vogelsoorten opzoeken en deze laten zien aan hem. Nu geef ik een paar keer per jaar wel eens een excursie, maar dit heb ik nog niet eerder gedaan. Toch leek het me wel een leuke uitdaging. Challenge accepted! Ik maak er drie dagen voor vrij en zoek wat leuke locaties uit. 

Vandaag staat er een dagje vogelen met Carlo gepland. Een duidelijk plan van aanpak is er niet. De najaarstrek is in volle gang. Alle reden om lekker naar buiten te gaan. Er is genoeg te beleven! Met zonsopkomst komen we aan in Egmond aan Zee. Het idee is om een mooie ochtendronde door de duinen aldaar te maken. Uiteraard in de hoop een zeldzaamheid te vinden. Denkbeeldig zien we hier een blauwstaart, daar een siberische lijster en vliegt er een stekelstaartgierzwaluw over. In de praktijk zien we niets anders dan vinken en roodborstjes. Na een heerlijke wandeling vinden we het welletjes en zetten we koers richting Texel. Tijdens de overtocht vliegt er al bijna twee weken vaak een kleine kokmeeuw mee met de boot. Het Amerikaanse neefje van onze kokmeeuw. Zowel op de heen en terug weg zien we alleen maar gewone kokmeeuwen. Van de kleine kokmeeuw geen spoor. Natuurlijk laat hij zich op andere tijdstippen van de dag wel zien. Maargoed, plan B is de brileider. Deze inmiddels beroemde vogel is weer terug. Na een periode onder de radar te zijn gebleven dobbert ie ineens weer voor de Texelse kust. Wel in zijn overgangskleed, maar dat mag de pret niet drukken! Wellicht is de vogel daardoor wat minder schuw, omdat het ruien hem erg veel energie kost. De eider is tot op enkele meters benaderbaar en kruipt met wat geduld zelfs de kant op. Wow! Wie had dat kunnen denken nadat de vogel voor het eerst gezien werd al meer dan een half jaar geleden?  Een drietal sneeuwgorzen vroegen ook de aandacht nog op dezelfde plek als de eend. Kortom: Een geslaagde dag!

In de Krimpenerwaard zien we visarenden alleen in de voor- en najaarstrek. In het najaar ligt het totaal een heel stuk hoger dan het voorjaar. Zo had ik er vorig jaar bijvoorbeeld vijf op één dag over mijn tuin. In het najaar blijven visarenden ook vaak nog eens langer hangen. Sommige individuen kunnen wel een maand blijven pleisteren. Daar hebben wij natuurlijk geen moeite mee!

De afgelopen weken heb ik redelijk wat tijd gestoken in het fotograferen van Watersnnippen. Waarom? Omdat het prachtige vogels zijn natuurlijk. En het fotograferen van steltlopertjes is één van mijn favourite bezigheden. Ik ben daarvoor naar verschillende gebieden binnen de Krimpenerwaard geweest. De ene keer in de avond, een andere keer in de ochtenduurtjes. De ene keer met zon, een andere keer zonder. Lekker divers dus!

Begin juni is het vaak tijd voor een vogelreisje. Vanwege drukte op het werk lukt het niet om eerder in het voorjaar te gaan. Niet getreurd, want begin juni zijn veel vogels nog steeds lekker actief. Na een korte brainstormsessie met Carlo te hebben gedaan, kwamen we op het idee om naar Roemenië te gaan. Als hoofddoel stellen we het zien van bruine beren en reuzenzwartkopmeeuwen. Voor ons beiden twee droomsoorten. Daarnaast willen we ook gewoon lekker genieten van het land met al haar moois en een niet te vol programma. De datum wordt al gauw geprikt en het duurt dan ook niet lang of de tickets zijn geboekt.

Een heerlijke ochtend in de duinen gestruind. Windstil en wat sluierbewolking. De perfecte omstandigheden om wat leuke plaatjes te maken. Duinparelmoervlinders had ik in Nederland nog nooit gezien, maar om deze slapend te fotograferen had ik vroeger van huis gemoeten. Rondom de parkeerplaats vlogen er tientallen rond. Wat vogels betreft was er ook genoeg activiteit. Iedere honderd meter kwam ik wel een grasmus en nachtegaal tegen. Ook de roodborsttapuitjes en kneuen waren druk bezig om hun net uigevlogen jongen wegwijs te maken in het duin. De blauwborst zong het hoogste lied en maakt zich klaar voor de tweede leg. Het hoogtepunt was echter de rondvliegende bijeneters. Wat een kleurenpracht!

Een geslaagde ochtend naar de Zouweboezem in Ameide en het Leersumse veld. De witvleugelstern was al weer door, maar niet getreurd; moeder natuur heeft veel meer moois te bieden!

Degenen die mij kennen weten ook dat ik graag steltlopers fotografeer. Heerlijk vind ik het om een avondje tussen het riet te liggen en verschillende soorten steltlopers te bespioneren. Ook dit voorjaar steek ik daar weer wat uurtjes in. Zo leg ik in april een mooi mannetje steltkluut vast en ook de bekende weidevogels vervelen nooit!

Al dagenlang wordt er een adulte vorkstaartplevier gezien. Precies op de grens van Nederland en België. Meestal blijft de vogel aan de Nederlandse zijde van de grensmaas plakken. Ik begrijp zijn keuze volledig. Uitzonderlijk is het zeker. Vorkstaartplevieren zijn meestal geen lange plakkers. En zeker geen volwassen vogel in het voorjaar. Deze dus wel. Wanneer de vogel er al zo'n vier dagen zit zie ik eindelijk mogelijk die kant op te gaan. De vogel wordt keurig 'gepiept', zoals dat heet. Kat in het bakje zou je zeggen. Niet dus. Na een rit van ruim twee uur is de vogel in geen velden of wegen meer te bekennen. Heb ik weer. Na twee uur posten geef ik het op en rijd nog wat dieper Limburg in. Ook daar is weinig spannends te beleven. Een overvliegende zwarte wouw is nog wel een mooie verassing. 

16 september

Tijdens onze vorige reis door Marokko wist de bevolking de claxon goed te vinden. Ik vraag me af hoe dat in Turkije zit. Tijmen krijg ik zover om mee te helpen aan mijn onderzoek. Het duurt dan ook niet lang of de vliegtickets zijn geboekt. De voorbereiding kan beginnen. Hotels boeken we nooit van te voren, dus we focussen op de auto, de route en de soorten.

Het voorjaar is volop aan de gang, het is lekker weer en ik heb weer eens een dag vrij. Een plan dat al langere tijd knaagt wordt vandaag werkelijkheid. Een ronde door het noordelijke gedeelte van Nederland: Drenthe, Groningen en Friesland.

Wanneer ik het zat ben besef ik mij dat ik een zak met kruidnoten heb meegenomen. We maken er een spelletje van. Wie raak mikt, mag een handje kruidnoten. Dubbele portie als je op een helm mikt, dat geeft namelijk een leuk geluid. Jaap gooit vier keer raak, Daan en Tijmen twee keer. Zelf gooi ik alles mis, maar ik moet dan ook opletten of we niet achtervolgd worden.

Wat de kraanvogels niet weten dat er over heel het zuiden van Nederland en België een groot regenfront hangt. Halverwege de middag botsen de kranen op dit front. Doorvliegen is geen optie voor ze. Er blijven drie andere opties over: ze gaan naar de grond, vliegen rechtsomkeert terug naar Diepholz (helaas alle afgelegde kilometers en inspanningen van vandaag voor niets), of ze vliegen om de bui heen. De meeste kraanvogels kiezen voor optie twee en drie. Een complete chaos breekt uit.

Dit keer geen lange verhalen, maar vooral een heleboel foto's. Afgelopen week heb ik met mijn neef Marc een roadtrip door Oostenrijk gedaan. Het recept is heel makkelijk: een auto, een kamer voor de eerste nacht, een tent, wat eten en voor mij mijn camera en verrekijker en voor Marc zijn drone. That's it!

Herkennen jullie dat? Wanneer je veel foto's maakt van dezelfde soort en ze allemaal wel wat hebben. Welke ga ik bewaren en welke niet. Meestal ben ik gewend maximaal vijf foto's van één bepaald soort te bewaren, uitzonderingen daar gelaten.

Al een tijdje hebben we het plan om in juni naar de Bempton Cliffs te gaan. De laatste jaren overzomerde daar steeds een wenkbrauwalbatros, een soort die normaal op en rond de eilanden boven de Zuidpool voorkomt. Daarnaast is het daar een feestje wat vogels betreft. De kliffen zitten vol met broedende jan-van-genten, noordse stormvogels, papegaaiduikers, alken en zeekoeten. Het plan was snel getrokken. We gaan met een groepje van zeven man en twee auto's een weekend die kant op.

Er is niets lekkerder dan in de winter op vakantie te gaan naar een warm en zonnig land. Maar ja, de grote vraag is dan: welk land? Afgelopen jaren heb ik verschillende landen binnen Europa bezocht. Ook al valt er daar nog heel veel te bewonderen en te ontdekken, een land in de tropen staat hoger op mijn verlanglijstje. Samen met Carlo komen we na wat wikken en wegen op een prachtig idee: Suriname!

Na een goede voorbereiding zijn we (Jaap Oosterom, Richard van Vugt en ik) klaar voor onze zeven daagse roadtrip door Bulgarije. Bulgarije is misschien niet het meest bekenste land om op vakantie te gaan, maar ik hoop dat in deze blog duidelijk gaat worden wat dit prachtige land te bieden heeft!

Vanavond wilde ik graag iets nieuws uitproberen. Namelijk het fotograferen van steltlopers, maar dan niet van uit de hut. Na een mooie plek uitgekozen te hebben bereidde ik mij voor op een lange zit voordat de eerste steltlopers zich zouden melden.

Klik op onderstaande foto voor het hele verhaal.

Klik op onderstaande foto voor meer foto's

Na een geslaagde reis door zuidelijk Portugal begin dit jaar, kwamen we op het idee om er nog een weekje tussen uit te knijpen. Dit keer zouden we niet met twee man, maar gezellig met z'n vieren gaan. Mijn broertje heeft net examen gedaan, dus dit was de ultieme kans voor een mooi examenreisje.

Voor het derde jaar op een rij ga ik voor de vlinders naar de Belgische Ardennen. Vergeleken met ons kikkerlandje is het daar altijd een feest wat vlinders betreft. Eerdere jaren was ik wat later in het jaar, maar dit keer besloten we in mei te gaan. Elke vlindersoort heeft zijn eigen vliegtijd, dus het kan geen kwaad om in verscheidene maanden te gaan.

Rond 21.30 zetten mijn broer en ik voet aan wal op vliegveld Faro in Portugal. Eindelijk is het dan zo ver en is het tijd om het zuidelijke deel van dit land te verkennen. Het zou maar een tripje van 4 dagen worden, dus het programma staat overvol. Mijn broer wil graag zoveel mogelijk van het land zien, maar bij mij hebben de vogels prioriteit.